23 χρόνια για 15.000 ευρώ: Η ελληνική Δικαιοσύνη «κλείνει» υποθέσεις εργαζομένων
Δύο γυμνάστριες του Δήμου Αθηναίων διεκδίκησαν δεδουλευμένα που είχαν αρχίσει να συσσωρεύονται από το 2003. Κατέθεσαν αγωγή το 2007. Το Εφετείο Αθηνών εξέδωσε απόφαση (2277/2026) το 2026 – δηλαδή 23 χρόνια μετά την αρχή της οφειλής. Τα ποσά που επιδικάστηκαν: 7.169,35 ευρώ και 8.587,95 ευρώ, πλέον τόκων 6% ετησίως. Αλλά ο μαραθώνιος δεν έχει ακόμη τελειώσει. Η υπόθεση δεν είναι μεμονωμένη. Είναι σύμπτωμα μιας Δικαιοσύνης που για τους απλούς πολίτες κινείται με ρυθμούς…
χελώνας.Η χρονολογική τρέλα – Από το 2003 στο 2026
Ας το δούμε με αριθμούς:
2003: Αρχίζουν να συσσωρεύονται οι οφειλόμενες αποδοχές.
2007: Οι εργαζόμενες καταθέτουν αγωγή.
2026: Το Εφετείο δικαιώνει τις γυμνάστριες.
Μεταξύ 2007 και 2026 μεσολάβησαν 19 χρόνια δικαστικής διεργασίας. Συνολικά, από την έναρξη της οφειλής ως την απόφαση, πέρασαν 23 χρόνια. Για ένα ποσό που δεν ξεπερνά τις 15.000 ευρώ.
Τι σημαίνει αυτό στην πράξη
Οι δύο εργαζόμενες περίμεναν σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα για να μάθουν αν δικαιούνται λίγες χιλιάδες ευρώ. Κατά τη διάρκεια αυτών των δεκαετιών, η μία μπορεί να συνταξιοδοτήθηκε, η άλλη να άλλαξε δουλειά, να αντιμετώπισε προβλήματα υγείας, να πλήρωσε δικηγόρους χωρίς αντίκρισμα. Κανένας δεν τους επέστρεψε τον χρόνο.
Η απόφαση του Εφετείου τους δίνει επιπλέον τόκο 6% ετησίως, που αντισταθμίζει ελάχιστα τον πληθωρισμό και το χαμένο κόστος ευκαιρίας. Στην πράξη, τα χρήματα που θα λάβουν σήμερα έχουν πολύ μικρότερη αξία από την αξία τους το 2003 ή το 2007.
Η απορία που γεννιέται – Μήπως κάποιοι δικάζονται πιο γρήγορα;
Το ερώτημα είναι αυτονόητο και λίγο-πολύ πικρό: εάν η υπόθεση αφορούσε μια πολυεθνική εταιρεία, έναν πρώην υπουργό, έναν ευρωβουλευτή, έναν πρωθυπουργό ή έναν ισχυρό επιχειρηματία, θα χρειάζονταν 23 χρόνια; Η απάντηση δυστυχώς είναι γνωστή: όχι. Οι «ισχυροί» έχουν πρόσβαση σε γρήγορες διαδικασίες, ικανές ομάδες δικηγόρων, μερικές φορές και ειδικά ακροατήρια.
Οι απλοί εργαζόμενοι, από την άλλη, παραμένουν θαμμένοι σε λίστες αναμονής, με την υπόθεσή τους να μετακινείται από πινάκιο σε πινάκιο, από αρμόδιο σε αναπληρωτή, από αναβολή σε αναβολή.
Γιατί η Δικαιοσύνη είναι τόσο αργή;
Οι αιτίες είναι γνωστές και χρόνιες:
Ελλείψεις δικαστών – Η Ελλάδα έχει έναν από τους χαμηλότερους δείκτες δικαστών ανά πληθυσμό στην ΕΕ.
Παλαιό σύστημα διαχείρισης υποθέσεων – Ακόμα χρησιμοποιούνται γραφειοκρατικές διαδικασίες του 20ού αιώνα.
Ανεπάρκεια δικαστικών υπαλλήλων – Καθυστερήσεις στην κοινοποίηση, στην έκδοση αποφάσεων, στην εκτέλεση.
Απουσία κινήτρων ταχείας εκδίκασης – Οι αναβολές δεν κοστίζουν τίποτα στους διαδίκους που δεν ενδιαφέρονται να τελειώνουν.
Το συμπέρασμα – Η Δικαιοσύνη που χάνει τον σκοπό της
Δικαιοσύνη που αργεί 23 χρόνια δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι άρνηση. Τα ανθρώπινα δικαιώματα (όπως το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη εντός εύλογου χρόνου) καταστρατηγούνται. Οι δύο γυμνάστριες του Δήμου Αθηναίων κέρδισαν τελικά, αλλά αυτή η νίκη είναι πύρρειος. Το κράτος και η Δικαιοσύνη οφείλουν να συμπυκνώσουν αυτή την εμπειρία σε μήνες, όχι σε δεκαετίες. Αλλιώς, η επόμενη γενιά θα περιμένει άλλα 23 χρόνια για να πάρει μια απόφαση. Και αυτό δεν είναι δικαιοσύνη – είναι κοροϊδία.
Δικαιοσύνη, Καθυστερήσεις, Εφετείο Αθηνών, Δήμος Αθηναίων, Εργαζόμενοι
