Τέλος της Ανωνυμίας στο Διαδίκτυο: Η Κυβέρνηση Φέρνει Υποχρεωτική Ταυτοποίηση – Δημοκρατία ή Ψηφιακός Έλεγχος;

Αυτό που πολλοί φοβόντουσαν ως το επόμενο βήμα μετά τον περιορισμό των ανηλίκων στα κοινωνικά δίκτυα παίρνει πλέον σάρκα και οστά. Η κυβέρνηση, διά στόματος του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, φέρνει με ορμή στο προσκήνιο το τέλος της ανωνυμίας στο διαδίκτυο. Η «ψηφιακή τοξικότητα» και η παραπληροφόρηση βαφτίζονται τώρα «ζητήματα επιβίωσης της δημοκρατίας», προκειμένου να νομιμοποιηθεί η καθολική ταυτοποίηση κάθε χρήστη που τολμά να εκφέρει λόγο στον ψηφιακό κόσμο. Η κυβέρνηση προωθεί ένα σχέδιο που αλλάζει ριζικά τη φύση του διαδικτύου, μετατρέποντάς το από ένα ανοιχτό πεδίο ελεύθερης έκφρασης σε ένα περιβάλλον όπου κάθε λέξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά του χρήστη.
Η Απαγόρευση στα Παιδιά ήταν Μόνο η Αρχή – «Πολιορκητικός Κριός»
Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Το πρώτο βήμα έγινε με την απαγόρευση της πρόσβασης των ανηλίκων στα κοινωνικά δίκτυα, ένα μέτρο που η κοινή γνώμη αποδέχθηκε εύκολα λόγω της ανάγκης προστασίας των παιδιών. Όμως, όπως αποδεικνύεται, εκείνο το μέτρο ήταν ο «πολιορκητικός κριός». Τώρα, η ατζέντα επεκτείνεται στο σύνολο του πληθυσμού. Η πρόταση Μαρινάκη, που παρουσιάστηκε στο Athens Alitheia Forum και συζητήθηκε εκτενώς στο Φόρουμ των Δελφών, απαιτεί να βγουν οι «κουκούλες» από το διαδίκτυο. Πίσω από κάθε ψευδώνυμο, το κράτος απαιτεί πλέον να γνωρίζει το ονοματεπώνυμο και το φυσικό πρόσωπο που κρύβεται, με την απειλή της λογοδοσίας να αιωρείται πάνω από το κεφάλι κάθε χρήστη.
Δημοκρατία ή Ψηφιακός Έλεγχος; Η Τεχνητή Νοημοσύνη ως Δικαιολογία
Η ρητορική περί «μάχης για την αλήθεια» στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης χρησιμοποιείται ως το τέλειο περιτύλιγμα για έναν άνευ προηγουμένου έλεγχο του δημόσιου διαλόγου. Ο ισχυρισμός ότι η δημοκρατία δεν ταυτίζεται με την ασυδοσία ανοίγει τον δρόμο για περιορισμούς που πριν από λίγα χρόνια θα φάνταζαν αδιανόητοι. Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η ανωνυμία επιτρέπει τη διάδοση ψευδών ειδήσεων, τη ρητορική μίσους και την παραπληροφόρηση, υπονομεύοντας τη δημοκρατική διαδικασία. Ωστόσο, οι επικριτές βλέπουν πίσω από τη ρητορική αυτή μια προσπάθεια φίμωσης της αντιπολίτευσης και ελέγχου της κοινής γνώμης. Κάθε πλατφόρμα θα υποχρεούται να «καρφώνει» τους χρήστες της στις αρχές, μετατρέποντας το διαδίκτυο από πεδίο ελεύθερης έκφρασης σε έναν ελεγχόμενο χώρο. Ξεκινήσαμε από την προστασία των παιδιών – κάτι που όλοι θέλουμε – και καταλήγουμε σε ένα σύστημα που θυμίζει έντονα «κοινωνική βαθμολόγηση». Αν δεν είσαι «καλός και ήσυχος χρήστης», το ψηφιακό σου αποτύπωμα θα σε ακολουθεί παντού σαν ρετσινιά, επηρεάζοντας όχι μόνο την online παρουσία σου αλλά και την πραγματική σου ζωή.
Μετά την Ανωνυμία, Τι Έπεται; Ο Δρόμος για τον Απόλυτο Έλεγχο
Αν περάσει αυτό το μέτρο, ο δρόμος για τον απόλυτο έλεγχο θα είναι πλέον ορθάνοιχτος. Θα είναι η εποχή όπου ο ψηφιακός λόγος δεν θα είναι δικαίωμα, αλλά ένα «προνόμιο» που θα παραχωρείται μόνο σε όσους συμμορφώνονται με τους κανόνες του συστήματος. Η υποχρεωτική ταυτοποίηση θα λειτουργήσει ως αποτρεπτικό για τη νόμιμη κριτική, καθώς οι πολίτες θα φοβούνται μήπως εκφραστούν ελεύθερα για φορολογικά ζητήματα, πολιτικές αποφάσεις ή κυβερνητικές πολιτικές. Οι αντιφρονούντες, οι δημοσιογράφοι που αποκαλύπτουν σκάνδαλα, οι ακτιβιστές και οι πολίτες που απλώς διαφωνούν θα τεθούν στο στόχαστρο. Η ιστορία έχει δείξει ότι η ανωνυμία υπήρξε καταφύγιο για κυνηγημένους και διωκόμενους, χώρος αντίστασης και αλήθειας. Το ερώτημα που τίθεται είναι πλέον υπαρξιακό: θέλουμε ένα διαδίκτυο ελεύθερων πολιτών ή μια ψηφιακή πολιτεία όπου όλοι θα είναι ορατοί, ανίσχυροι και υπότρομοι; Η απάντηση θα κρίνει όχι μόνο το μέλλον της ψηφιακής δημοκρατίας αλλά και το μέλλον της δημοκρατίας στο σύνολό της.

Ετικέτες (Labels / Tags): Ανωνυμία, διαδίκτυο, Παύλος Μαρινάκης, ταυτοποίηση, ψηφιακός έλεγχος, δημοκρατία, παραπληροφόρηση, κοινωνική βαθμολόγηση