Η Γυναικεία Ανεργία στην Ελλάδα: Ένα Δομικό Πρόβλημα που Απαιτεί Πραγματικές Λύσεις
Τα στοιχεία είναι ξεκάθαρα: η ανεργία στις γυναίκες στην Ελλάδα δεν είναι απλώς ένα αριθμητικό φαινόμενο, αλλά ένα δομικό και βαθύ κοινωνικό πρόβλημα. Τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι περισσότερες από τις μισές άνεργες γυναίκες παραμένουν εκτός απασχόλησης για πάνω από 12 μήνες, υπογραμμίζοντας την έντονη μακροχρόνια ανεργία που τις πλήττει δυσανάλογα. Αυτή η κατάσταση συνεπάγεται απώλεια εισοδήματος, διάβρωση ασφαλιστικών δικαιωμάτων και εξασθένιση επαγγελματικών δεξιοτήτων, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο που είναι δύσκολο να σπάσει.
Το Ερώτημα της Ενεργής Πολιτικής και η Πραγματικότητα της Αγοράς
Θα περίμενε κανείς να υπάρχει ενεργή κρατική πολιτική για την επαναφορά των γυναικών στην αγορά εργασίας, μιας και η πλήρης απασχόληση είναι το κλειδί για την οικονομική αυτονομία και την αποτελεσματικότερη στήριξη της οικογένειας. Ωστόσο, η ελληνική πραγματικότητα παρουσιάζει μια διαφορετική εικόνα. Σύμφωνα με τα στοιχεία του συστήματος ΕΡΓΑΝΗ, τον περασμένο Οκτώβριο μόνο το 47,4% των νέων προσλήψεων ήταν σε πλήρη απασχόληση. Η πλειονότητα (52,6%) αφορούσε μερική ή εκ περιτροπής εργασία.
Οι «Ευέλικτες» Μορφές: Μια Αμφίσημη «Λύση»
Οι ευέλικτες μορφές εργασίας, όπως η μερική απασχόληση, προωθούνται συχνά ως λύση για την ενσωμάτωση των γυναικών. Αυτό φαίνεται και στο νέο πρόγραμμα της ΔΥΠΑ, όπου 5.000 από τις 10.000 προτεινόμενες θέσεις για γυναίκες είναι μερικής απασχόλησης. Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση αποτελεί μια ημιτελή και αμφίσημη απάντηση.
Ενώ ανοίγουν μια πόρτα προς την αγορά εργασίας για όσες έχουν αναλήψει τις κυρίες καθήκοντες φροντίδας, δεν λύνουν το δομικό πρόβλημα. Η μερική απασχόληση «μεταφράζεται» συχνά σε:
Χαμηλότερες αποδοχές, που δεν εξασφαλίζουν οικονομική ανεξαρτησία.
Λιγότερα ημερομίσθια (ένσημα), θέτοντας προβλήματα στην μελλοντική συνταξιοδότηση.
Περιορισμένες προοπτικές επαγγελματικής εξέλιξης και εκπαίδευσης.
Προς Πραγματικές Πολιτικές
Συνεπώς, η έμφαση σε θέσεις μερικής απασχόλησης χωρίς παράλληλες πολιτικές που διευκολύνουν την πρόσβαση σε πλήρους απασχόλησης και σταθερές θέσεις μπορεί να οδηγήσει στην εξασθένηση της θέσης των γυναικών στην αγορά εργασίας. Για να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο, απαιτούνται ολιστικές παρεμβάσεις: ενίσχυση των δημοσίων δομών παιδικής μέριμνας, φορολογικά κίνητρα για πλήρη απασχόληση γυναικών, προγράμματα επανεκπαίδευσης και αναβάθμισης δεξιοτήτων και η δημιουργία πραγματικά ποιοτικών θέσεων εργασίας. Μόνο έτσι η επιστροφή των γυναικών στην αγορά θα είναι ισοδύναμη με πραγματική οικονομική και κοινωνική χειραφέτηση.
