Η κοινωνία ζητά μέλλον, όχι φιλοδωρήματα

Σε μια περίοδο που η ελληνική κοινωνία βιώνει βαθιά ανασφάλεια και αβεβαιότητα, η κυβέρνηση φαίνεται να πιστεύει πως μικρές χρηματικές παροχές αρκούν για να αντιστρέψουν το κλίμα. Όμως, η κοινωνική εμπιστοσύνη δεν είναι προϊόν αγοράς – είναι κάτι που χτίζεται με συνέπεια, δικαιοσύνη και ουσιαστική φροντίδα για τις ανάγκες των πολιτών.

Αυτό που βλέπουμε σήμερα δεν είναι απλώς μια «κοινωνική δυσαρέσκεια». Είναι ένα βαθύ ρήγμα στο κοινωνικό συμβόλαιο, μια διαρκής φθορά στη σχέση των πολιτών με την πολιτική εξουσία. Η συνεχής υποβάθμιση βασικών αγαθών όπως η δημόσια υγεία και η παιδεία, η εικόνα κατάρρευσης στις μεταφορές, και η τραγωδία των Τεμπών, αποτυπώνουν ξεκάθαρα την απομάκρυνση του κράτους από τον ρόλο του ως εγγυητή ασφάλειας και προόδου.

Οι πολίτες δεν ζητούν ελεημοσύνη. Ζητούν ουσιαστικές λύσεις. Η παγίωση των 250 ευρώ στους συνταξιούχους δεν καλύπτει την απώλεια εισοδήματος που έχουν υποστεί. Το επίδομα ενοικίου, όσο θετικό και αν ακούγεται, δεν φτάνει για να καλύψει την εκτόξευση του κόστους στέγασης, ειδικά σε περιοχές όπως η Αθήνα. Οι δημόσιες επενδύσεις παραμένουν στα χαρτιά, χωρίς να μεταφράζονται σε έργα που βελτιώνουν την καθημερινότητα.

Κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, οι θεσμοί αποδομούνται. Η συγκάλυψη ευθυνών, οι παρακολουθήσεις, οι εξεταστικές-παρωδίες και η απουσία διαφάνειας εντείνουν το αίσθημα εγκατάλειψης και οργής.

Δεν πρόκειται απλώς για ένα οικονομικό ζήτημα. Είναι ζήτημα προοπτικής, μέλλοντος και αξιοπρέπειας. Οι πολίτες θέλουν ένα κράτος που στέκεται στο πλευρό τους, όχι έναν διαχειριστή επιδομάτων της τελευταίας στιγμής. Η κοινωνική εμπιστοσύνη χτίζεται με σεβασμό, ειλικρίνεια και έργα ουσίας – όχι με προεκλογικά χαρτζιλίκια.